Autor: Karolina Golachowska, radca prawny
W sprawach o błąd medyczny konieczne jest udowodnienie nie tylko nieprawidłowości w procesie leczenia, ale również kilku innych elementów, bez których nie będzie możliwe uzyskanie zadośćuczynienia.
W sprawie cywilnej pacjent musi wykazać trzy rzeczy: że doszło do zaniedbania (działania lub zaniechania niezgodnego z aktualną wiedzą medyczną), że powstała szkoda (pogorszenie zdrowia, koszty leczenia, utrata dochodów, krzywda) i że istnieje między nimi związek przyczynowy. W postępowaniu przed Rzecznikiem Praw Pacjenta o świadczenie z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych nie trzeba wykazywać winy konkretnej osoby – wystarczy, że skutku z wysokim prawdopodobieństwem można było uniknąć.
Podstawowym dowodem jest dokumentacja medyczna. Pacjent ma ustawowe prawo do jej otrzymania z każdej placówki, publicznej i prywatnej – bez podawania powodu. Wniosek składa się pisemnie (w niektórych wypadkach mailem); placówka udostępnia dokumentację bez zbędnej zwłoki, a pierwsza kopia jest bezpłatna. Warto zażądać pełnej dokumentacji: historii choroby, kart obserwacji i zleceń, wyników badań (w tym badań obrazowych na nośniku), protokołów operacyjnych, kart znieczulenia, dokumentacji pielęgniarskiej, zgód na zabiegi itd. Po śmierci pacjenta prawo do uzyskania dokumentacji medycznej przysługuje osobom bliskim i upoważnionym. Odmowa wydania dokumentacji medycznej lub nadmierne zwlekanie z jej wydaniem może stanowić naruszenie praw pacjenta.
Zanim zatrą się szczegóły, warto spisać chronologię: daty, godziny, kto co powiedział, jakie objawy zgłaszano i jaka była reakcja, kto był obecny, co mówili lekarze lub inne osoby z personelu medycznego. Zapis prowadzony na bieżąco jest cennym materiałem – pozwala zestawić dokumentację z rzeczywistym przebiegiem i wychwycić luki (np. brak wpisu o zgłaszanym bólu). Zdjęcia obrażeń, zmian, opatrunków mogą być niezwykle przydatne, aby np. wykazać, jak wyglądał proces gojenia rany.
Konieczne jest zgromadzenie dokumentacji medycznej z leczenia skutków błędu medycznego, a także dokumentów potwierdzających poniesione wydatki (np. koszty konsultacji lekarskich, rehabilitacji, leków, dojazdów, opieki) i utracone dochody (zwolnienie lekarskie, zaświadczenie o utraconym dochodzie).
W procesie sądowym o błąd medyczny z reguły przeprowadzany jest również dowód z zeznań świadków – bardzo często są to osoby bliskie pacjenta, które uczestniczyły w wizytach, były świadkami leczenia, a także mają wiedzę o tym, jak nieprawidłowe leczenie wpłynęło na życie pacjenta; ponadto bardzo często zeznania składają lekarze, jak również sam pacjent (wówczas jest to dowód z przesłuchania strony).
Warto zacząć od pisemnego wniosku o wydanie pełnej dokumentacji medycznej i od spisania przebiegu wydarzeń. W przypadku zaproponowania ugody przez placówkę medyczną lub ubezpieczyciela warto ją dokładnie przeanalizować, czy też skonsultować z prawnikiem (ugody z reguły zawierają oświadczenie o zrzeczeniu się dalszych roszczeń – może to zamknąć drogę do uzyskania np. zwrotu przyszłych kosztów leczenia lub wyższej kwoty zadośćuczynienia). Co równie istotne – nie warto zwlekać – roszczenia przedawniają się co do zasady w terminie 3 lat od dowiedzenia się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, a wniosek do Funduszu składa się w ciągu roku od uzyskania informacji o zakażeniu, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo śmierci pacjenta (jednak nie później niż w ciągu 3 lat od samego zdarzenia).
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnej w indywidualnej sprawie. Stan prawny: październik 2026. Zobacz też: Ograniczenie odpowiedzialności.
